کلبه شعر _ تایباد

بِگذار قَدَم وَرایِ هَستی فَریاد شِکَن؛ اگر شِکَستی مَبهوت، سُکوت، شاخه رُز دَستی به دعا! خداپرستی! آرام نَگشت داغِ دِل باز؟ یِک بادِه بِزَن، جام پرستی. از پَنجرههای بَسته عقل؛ با ماست طَریفِههای مَستی اینجا هَمِگی ساحِر و تَنها... از قُلّه بِه ما رِسید پَستی! وحید زینلی برچسبها: غزل, عاشقانه, دل, شکستگی, وحید+ نوشته شده در دوشنبه بیست و چهارم آبان ۱۳۹۵ساعت 17:20 توسط وحید زینلی | کلبه شعر _ تایباد ...

کلبه شعر _ تایباد ...